ช่วงนี้ชีวิตของผมช่างเรื่อย ๆ มาเรียง ๆ
ตื่นมา อาบน้ำแปรงฟัน แต่งตัว(ด้วยเสื้อผ้าที่ไม่เคยรีด)
นั่งหลับไปบนมุมโปรดของรถที่มารับ
แล้วก็เริ่มวันที่ทำงานอย่างทุก ๆ วัน

ช่วงก่อน ๆ งานยุ่ง ๆ ผมก็เบื่อ
ช่วงนี้งานไม่ค่อยยุ่งผมก็เบื่ออีก

ช่างเป็นคนที่เอาใจได้ยากเหลือเกิน

ตกเย็นกลับมาที่หอ กินข้าวแล้วก็นั่งเล่นเกม

เป็นเครื่อง เพลย์สเตชั่น2 ที่ได้มาจากพี่ที่ทำงานคนนึง

ได้มาแบบฟรี ๆ เนื่องจากว่าที่บ้านเค้ามีสองเครื่องแล้วเค้าไม่ค่อยได้เล่นเครื่องนี้
แล้วบังเอิญว่าเครื่องนี้เป็นเครื่องของเพื่อนเค้าที่เสียชีวิตไปแล้ว - โดนรถชน....

แต่ด้วยความงกมากกว่าความกลัว ผมก็ตกลงขอเค้ามาเลย

หลังจากที่ไม่ได้เล่นเกมมานานนับสิบปี - ครั้งสุดท้ายที่เล่นก็คือตั้งแต่มันเป็นรุ่นแฟมิคอมเครื่องสีขาวแดง ใส่ตลับเกมแบบ 24k 360k อะไรประมาณนั้น เสียงก็เหมือนจะอู้อี้ ๆ แบบโมโนโทนิค

พอมาเจอกราฟิคและเสียงอันยอดเยี่ยมของเกมสมัยนี้แล้ว ก็ทำเอาผมกลับไปติดเกมได้อย่างไม่ยากเย็น

เกมทำให้ผมรู้สึกเหมือนตอนสิบสี่

ด้วยความที่กลัวผี (ที่อาจจะติดมาพร้อมกับตัวเครื่อง) ก็เลยจำเป็นต้องแก้เคล็ดด้วยเกมยิงผี

Resident Evil4 กลายเป็นเกมประเดิมบ้านใหม่ของมัน

เล่น ๆ ยิง จนเคลียร์ไปแล้วสามรอบ เล่นมันทั้งแบบ easy, normal และ mission ลับ

เล่นจนนิ้วโป้งข้างซ้ายบวม พอง แล้วก็แตกออกมีน้ำ จนเดี๋ยวนี้มันแข็ง เป็นแผลเป็นเหมือนปลายนิ้วของคนเล่นกีต้าร์

จริง ๆ การเล่นเกมไล่ยิง แบบนี้มันก็พอจะบอกนิสัยอะไรบางอย่างของคนเล่นได้

ผมคงจะเป็นพวกลอบกัด เพราะแทนที่จะวิ่งเอาปืนลูกซองไปไล่ยิงกัน ผมกลับชอบวิ่งกลับมาแอบแล้วเอาไรเฟิลติดกล้องส่องเอาซะงั้น

นิสัยแค่ในเกมนะครับ เป็นพวกชอบทำอะไร save ไว้ก่อน

ตอนนี้เกมก็เคลียร์ไปแล้ว

เลยเกิดสุญญากาศเวลากลับมาที่หอ - กลับหอแล้วทำอะไรดี

อารณ์ประมาณเดียวกันกับตอนอยู่ปีหนึ่ง วิศวะ หลังปิดเชียร์ - เชียร์เสร็จแล้วทำอะไรดี

นอกจากดูสตาร์มูฟวี่ทาง UBC ที่ตอนนี้ก็เริ่มเอามาฉาย ซ้ำ ๆ จนเบื่อแล้ว ก็ไม่รู้จะทำอะไรอีกดี

เพราะเดี๋ยวก็ต้องนอน เพื่อที่จะตื่นไปทำงานเดิม ๆ แบบวันพรุ่งนี้อยู่ดี